حضانت فرزند

سلام وفق ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی، حضانت و نگاهداری طفلی که ابوین او جدا از یکدیگر زندگی می‌کنند تا سن هفت سالگی تمام به عهده مادر است. این قاعده آمره بوده و مبنای آن مصلحت طفل است. همچنین شایان ذکر است که «عدم تمکین» (نشوز زوجه) یا «متارکه بدون طلاق»، به هیچ عنوان مسقط حق حضانت مادر نیست. نشوز زوجه صرفاً بر حق نفقه وی اثرگذار است و ارتباطی به تکالیف و حقوق ناشی از حضانت طفل ندارد؛ چرا که حضانت حق و تکلیف قانونی نسبت به طفل است و نمی‌توان آن را به عنوان ابزار تنبیهی علیه مادر به کار برد. زوج حق ندارد به طور یک‌جانبه شرط کند که طفل نباید در منزل خانواده زوجه نگهداری شود. انتخاب محل سکونت متعارف طفل در دوران حضانت با مادر است. دخالت پدر در این خصوص فاقد وجاهت قانونی است، مگر اینکه با تقدیم دادخواست و اثبات خطر در دادگاه خانواده، دستور موقت یا حکمی مبنی بر تغییر محل نگهداری یا نحوه آن صادر شود که ملاک و محور اصلی آن نیز صرفاً «رعایت غبطه و مصلحت عقلیه طفل» خواهد بود.

سلام و وقت بخیر متاسفانه خیر ، زوج در این خصوص هیچگونه اختیاری ندارد و نحوه نگهداری و شرایط را یا میتوان توافقی ؛ دو طرف انتخاب نمایند ؛ و یا اینکه شخصی که دارای حضانت است خودش با توجه به شرایط ان را تعیین نماید . البته لازم به ذکر است چنانچه زوج ، شرایط نگهداری از فرزند مشترک را نامناسب بداند و یا بیم خطر جانی برای فرزندش را متصور شود میتواند با ارایه دادخواست به دادگاه و اثبات این امر ، حکم مقتضی را اخذ نموده که میتواند یا منجر به سلب حضانت از مادر شده و یا شرایط نگهداری از فرزند را تغییر دهد ، یاداور میشود انچه که بیش از همه اهمیت دارد مصلحت و غبطه کودک است که در بعضی از مواقع قضات از روانشناسان کودک و نوجوان نیز در این خصوص بهره میگیرند .